Przypowieść o synu marnotrawnym

Szesnasta opowieść Ewangelii św. Łukasza (14,34 – 18,34) może być nazwana traktatem o miłosierdziu. Jest największa w całej łukaszowej Ewangelii, obejmując całe cztery rozdziały, zaś jako ostatnia w ostatniej z czterech czwórek opowieści, przedstawiających cztery cnoty główne realizowane przez Zbawiciela, mówi o ostatecznej sprawiedliwości. Rozpoczyna się w zaskakujący sposób od sentencji „dobra jest sól, lecz jeśli się zepsuje, czym ją zastąpić?”. Starożytni nazywali cięty styl wypowiedzi „cum grano salis”, z odrobiną soli. Takie zwięzłe i cięte są mianowicie liczne przypowieści, co do których Jezus na początku owej mowy przypowieściami wzywa: „kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha”, na zakończenie zaś narrator komentuje, iż „słowa te były przed nimi zakryte i nie pojmowali tego, co mówił” (18, 34). Są tam liczne przypowieści: o zagubionej owcy, utraconej drachmie, synu marnotrawnym, nieuczciwym sędzi i wdowie, faryzeuszu i celniku. Chrystus jednakowo odnosi się do wszystkich ludzi: dobitnie ilustruje to analiza przypowieści o miłosiernym ojcu, do której, jak się okazuje, zagajenie stanowi krótkie podobieństwo z kobietą poszukującą zgubionej drachmy. W jej tle pojawia się postać starszego syna: naprzeciw jego zagubieniu, podobnie jak młodszego syna, wychodzi ojciec gotów do usunięcia skutków wszelkich zaszłości. Strąki dla świń zastępuje tłuste cielę, zaś upragniony dostatek najemniczego chleba – najlepsza szata, pierścień i sandały. To oczywiście wydaje się nadmierną nagrodą dla młodszego winowajcy, jednak i starszy brat, spragniony koźlęcia przy kaganku z przyjaciółmi i „wymiatający” swe żale przed ojcem, nie zdaje sobie sprawy, że należy do niego wszystko – jak dziewięć drachm, pozostałe pomimo tej jednej, która i tak odzyskana została dla całości w postaci odnalezionego włóczęgi. (więcej…)

Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie

09Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, stanowiąca centrum łukaszowej Ewangelii, należy do finału opowieści o męstwie Chrystusa – jego starciu ze złem jako wodza Niebiańskich Zastępów. Uczeni w Piśmie „nacierają” zapytując o najważniejsze przykazanie i o to, kto właściwie jest bliźnim. W odpowiedzi Jezus opowiada przypowieść o miłosiernym imigrancie (takimi mianowicie byli mieszkańcy Samarii, potomkowie osadników sprowadzonych przez babilońskiego okupanta). Cała ta przypowieść jest rozwinięciem sentencji o „szczęśliwych oczach” Apostołów, widzących to, co pragnęli ujrzeć królowie i prorocy. Szczęśliwe oczy, które ujrzały tego, komu potrzebna jest pomoc!.Co czynić, aby osiągnąć życie wieczne? - zauważyć tego, kto może być dla nas przykładem! (więcej…)